Planety jakie odkrywamy poza Układem Słonecznym to przede wszystkim gazowe olbrzymy, podobne do naszego Jowisza czy Saturna. Jednak nieodmiennie podejrzewamy, że w końcu trafimy na planetę podobną Ziemi. Dzięki odkryciu dokonanemu dzięki francuskiemu orbitalnemu obserwatorium CoRoT nasza pewność jeszcze bardziej wzrosła.

Podczas trwającej w Paryżu konferencji astronomicznej, uczeni poinformowali o znalezieniu planety tylko dwukrotnie większej od Ziemi, która orbituje wokół gwiazdy nieco mniejszej do Słońca. Według danych z analizy spektrograficznej, nowoodkryta planeta, która otrzymała na razie nazwę CoRoT-Exo-7b, składa się przede wszystkim ze skał i wody. Obiega swoją gwiazdę CoRoT-Exo-7 w cyklu 20-godzinnym, a jej temperatura powierzchni przekracza prawdopodobnie 1000 stopni Celsjusza.

Dr Daniel Rouan z paryskiego obserwatorium LESIA i dr Alain Leger z marsylskiego Instytutu Astrofizyki powiedzieli, że “znalezienie tak małej planety nie było zupełnym zaskoczeniem”. Wyjaśnili, że CoRoT-Exo-7b może być przykładem tzw. planety-oceanu, której istnienie przewidywano już dawno temu. Planety tego typu są nieco podobne do Neptuna – zbudowane z lodu otaczającego skaliste jądro, lecz których orbita przebiega tak blisko ich gwiazdy, że lód się roztapia, tworząc płynną powierzchnię.

Jednak niełatwo jest znaleźć tak małe planety. CoRoT-Exo-7b został znaleziony tylko dlatego, że cyklicznie przesłaniał swoją gwiazdę, powodując że malała jej jasność – czyli dokonując tzw. tranzytu planetarnego. Dzięki zaś temu, że obserwatorium na orbicie wolne jest od zakłóceń atmosferycznych, wykrycie takich transsolarnych obiektów jest o wiele łatwiejsze.

Efekty podobne do planetarnych tranzytów mogą być wywołane jednak także przez wiele innych typów obiektów, dlatego badacze musieli swoje odkrycie potwierdzić za pomocą uzupełniających obserwacji przeprowadzonych z powierzchni Ziemi. Jak wyjaśnił dr Aigrain z Uniwersytetu Exeter – “Odrzuciliśmy wszelkie inne potencjalne wyjaśnienia, za wyjątkiem bardzo mało prawdopodobnego ustawienia trzech gwiazd. Jak do tej pory nasze dane są w pełni zgodne z teorią tranzytów planet o masach nie przekraczających kilku mas ziemskich. Potrzebujemy jednak więcej danych, by wyznaczyć masę odkrytej planety”.

Więcej informacji o odkryciu zostanie opublikowanych w specjalnym wydaniu Journal Astronomy and Astrophysics, poświęconemu odkryciom dokonanym za pomocą francuskiego orbitalnego teleskopu.

Brak powiązanych artykułów.

“Jaki jest Twój znak Zodiaku?” to świetne pytanie na rozpoczęcie rozmowy. Ale zanim je zadacie lub na nie odpowiecie, to zwróćcie uwagę na to, że Wasz znak odpowiada obliczeniom dla pozycji gwiazd sprzed ponad dwóch i pół tysiąca lat!

Ekliptyka to obserwowane z Ziemi koło na niebie, po którym w ciągu roku pozornie porusza się Słońce, przemieszczając się przez gwiazdozbiory Zodiaku: Barana, Byka, Bliźnięta, Raka, Lwa, Pannę, Wagę, Skorpiona, Strzelca, Koziorożca, Wodnika i Ryby. Oznacza to, że jeśli Twoim znakiem jest Rak, to w dniu Twoich urodzin Słońce znajdowało się w konstelacji Raka. Dawni badacze nieba zaobserwowali, że Słońce przemieszcza się poprzez znaki Zodiaku w rocznym cyklu, spędzając w każdym z nich około miesiąca. To pozwoliło im obliczyć, że pojedynczy gwiazdozbiór zajmuje na niebie 30 stopni (360 stopni okręgu, równo podzielone na 12 znaków).

Pozorny ruch Słońca wzdłuż ekliptyki | źródło: www.wikimedia.org

Na półkuli północnej pierwszy dzień wiosny został wyznaczony dla punktu początkowego Zodiaku (lepiej znanego pod terminem “równonoc wiosenna”), kiedy to ekliptyka i równik niebieski przecinają się. Około 600 lat przed naszą erą punkt ten wypadał w gwiazdozbiorze Barana, a zwany był “pierwszym punktem Barana“. Początkowe 30 stopni ekliptyki obejmował właśnie Baran; 30 do 60 przypadało na Byka, 60 do 90 na Bliźnięta itd.

Przesunięcie punktu przecięcia ekliptyki i równika niebieskiego| źródło: www.livescience.com

Jednak zjawisko precesji wywołało w ciągu ponad 2500 lat przesunięcie punktu przecięcia ekliptyki i równika niebieskiego o około 36° na zachód nieba, czyli o jedną dziesiątą długości ekliptyki. To oznacza, że również znaki Zodiaku przesunęły się o nieco ponad miesiąc. Dla przykładu, osoby które przyszły na świat między 21 marca a 19 kwietnia uznawane są za urodzone w znaku Barana, tymczasem dziś przez większość tego okresu Słońce nie jest już w tej konstelacji – od 11 marca do 18 kwietnia znajduje się w gwiazdozbiorze Ryb. Antyczni astrologowie nie wiedzieli o trwającym niecałe 26 tysięcy lat cyklu precesji, a współcześni najwyraźniej go zignorowali.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której nie mówią nam horoskopy: trzynasty znak Zodiaku! Chodzi o Wężownika, zajmującego miejsce między Skorpionem a Strzelcem – jeśli urodziliście się w okresie od 29 listopada do 17 grudnia, to możecie zapomnieć o dotychczasowym przydziale.

Do dokładnego określenia właściwych znaków Zodiaku możecie użyć bardzo łatwej w obsłudze anglojęzycznej aplikacji. Pokazuje ona również, jak wyglądało niebo w dniu Waszych urodzin – wystarczy wpisać datę i wybrać odpowiednią lokalizację.

źródło: www.livescience.com / Pedro Braganca | autor: Szymon Pitek

Brak powiązanych artykułów.

Astronomowie byli dotąd przekonani, że Andromeda jest znacznie większa od naszej Galaktyki. Jednak nowe badania amerykańskich i europejskich astronomów pokazują, że nie mamy się czego wstydzić – Droga Mleczna dorównuje rozmiarami naszej najbliższej sąsiadce w Grupie Lokalnej Galaktyk.

Dr Mark Reid z Harvardzko-Smithoniańskiego Centrum Astrofizyki z Cambridge przeprowadził ze swoimi kolegami badania, które polegały na wykorzystaniu systemu 10 radioteleskopów Very Long Baseline Array (VLBA) do pomiaru rozmiarów i szybkości Drogi Mlecznej.

Ze swoim przełomowym odkryciem dr Reid wystąpił podczas 213. posiedzenia Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego. Stwierdził, że jego zespołowi udało się zmierzyć pozorne przesunięcie odległych gwiazdotwórczych regionów w momentach, w których Ziemia znajdowała się w aphelium po przeciwnych stronach Słońca. Dzięki temu można było zmierzyć dzielącą nas od nich odległość, korzystając z mniejszej liczby wstępnych założeń niż dotychczas wykorzystywano. Okazało się, że Galaktyka jest o jakieś 15% większa niż sądzono – ma przynajmniej 110 tysięcy lat świetlnych średnicy.

„Nie będziemy już myśleć o Drodze Mlecznej jako o mniejszej siostrze galaktyki Andromedy”
– dr Mark Reid, Cambridge

Położenie galaktyk w Grupie Lokalnej.

Dzięki niewielkim przesunięciom w częstotliwości emisji radiowych, które powstawały w wyniku efektu Dopplera, badacze mogli ustalić też, z jaką szybkością Droga Mleczna obraca się wokół swojego środka. Okazało się, że jest to około 914 000 km/h. Znając tę szybkość, możliwe stało się obliczenie całkowitej ilości ciemnej materii, a co za tym idzie ustalenie całkowitej masy Galaktyki. Z badań dra Reida wynika, że Droga Mleczna jest o przynajmniej 50% bardziej masywna niż dotąd uważano.

„Te pomiary bazują na czystej triangulacji – w przeciwieństwie do poprzednich prób, w ich trakcie nie korzystaliśmy z założeń co do takich własności gwiazd jak jasność”
– dr Karl Menten, radioastronom z Instytutu Maxa Plancka w Bonn, członek zespołu dra Marka Reida

Jednak choć możemy teraz poczuć satysfakcję z bycia obywatelami większej galaktyki, to trzeba pamiętać, że większa masa oznacza większe przyciąganie grawitacyjne – a co za tym idzie, znacznie przybliża się moment zderzenia Drogi Mlecznej z innymi galaktykami, w tym z Andromedą. Do tej pory uważano, że nastąpi to za jakieś trzy miliardy lat. Nowe pomiary oznaczają, że zdarzy się to znacznie wcześniej. A jak będzie to najprawdopodobniej wyglądać, możecie zobaczyć na poniższym filmie:

Brak powiązanych artykułów.