Masa planety wynosi 1,9 masy Ziemi. Nowoodkryte ciało niebieskie należy do mgławicy czerwonej gwiazdy, znanej jako Gliese 581, która leży około 20 lat świetlnych od Ziemi w konstelacji Wagi. Planeta, Gliese 581e, to prawdopodobnie “mała, skalista Ziemia”: znajduje się ona jednak tylko trzy miliony mil od swojej gwiazdy, co oznacza, że poziom radioaktywności i ciepła uniemożliwia istnienie na niej życia.

Michael Mayor wraz z grupą uczonych z genewskiego Obserwatorium ogłosili swoje wnioski na konferencji, która odbyła się na Uniwersytecie Hertfordshire w Wielkiej Brytanii. Astronomowie uznali za przełomowy fakt, że w galaktyce istnieje wiele planet o niskiej masie. Dzięki ulepszonym narzędziom, takim jak na przykład satelita Keplera wypuszczona niedawno przez NASA, będzie można odkryć więcej takich podobnych do Ziemi planet w orbitach, których warunki będą się nadawały do zamieszkania.

“Odnajdywanie takich planet – podobnych do Ziemi oraz posiadających odpowiednią dla człowieka temperaturę – to nasz największy cel”, mówi Geoff Marcy z Uniwersytetu Berkeley, rywal doktora Mayor’a w odkrywaniu nowych ciał niebieskich. Mayor stwierdza zaś: “To do tej pory jedno z najbardziej ekscytujących odkryć”.

W 1995 roku zespół Mayor’a odkrył pierwszą pozasłoneczną planetę, olbrzyma o masie 160 razy większej niż masa Ziemi, posługując się techniką znaną jako “podrygiwanie”, która to metoda opiera się na śledzeniu delikatnych zmian w grawitacji. Sposób ten najlepiej sprawdza się w przypadku dużych planet krążących po najbliższych orbitach. Nowa planeta jest cięższa od Ziemi jedynie o jedną osiemdziesiątą.

Odkrycie sprawia, że system Gliese jest jednym z najciekawszych systemów pozasłonecznych. Dwa lata temu trzecia od strony gwiazdy planeta została nazwana “Złotowłosą planetą”: odnalezione na niej ślady wody uprawomocniły przypuszczenia o możliwości rozwoju życia dopóki nie obliczono, że efekt cieplarniany jest tam zbyt rozległy. Jednakże inna planeta znajdująca się w tej samej orbicie, 518d, jest– jak mówi Stephane Udry z zespołu Mayor’a – zbyt duża, by być tylko skałą. 518d jest około siedem razy cięższa od Ziemi i jest prawdopodobnie kombinacją lodu i skał uformowaną poza systemem Gliese. Jest także nazywana “wodną alternatywą dla świata”.

nytimes.com | autor: Kamila Michalak

Brak powiązanych artykułów.

Badacze uniwersyteccy wykonali odciski na podstawie obrazów 3D szkieletu jednego z tych “małych ludzi” żyjących około 18 tysięcy lat temu w jaskiniach położonych na terenie dzisiejszej Indonezji. Oryginalny szkielet pozostaje w indonezyjskim laboratorium.

Podane do wiadomości publicznej w 2004 roku odkrycie stało się źródłem dyskusji pomiędzy naukowcami. Australijscy i indonezyjscy badacze, odkrywszy kości co najmniej ośmiu okazów, uznali je za dowód na istnienie nieznanych dotąd gatunków człowieka. Osobniki były małe (mierzyły około 60 centymetrów wzrostu) i posiadały mózgi wielkości szympansich. Inni uczeni twierdzą, że “hobbit” to Homo sapiens, którego niski wzrost można tłumaczyć izolacją; istnieją także hipotezy, że z winy genetyki i patologicznych zmian w organizmie mózgi “hobbitów” były tak małe.

William Jungers, paleoantropolog ze Stony Brook, mówi, że odciski czaszki “hobbita” bywały już pokazywane na kilku spotkaniach naukowych, lecz dopiero teraz będzie można zobaczyć czaszkę wraz ze szkieletem.

nytimes.com

Brak powiązanych artykułów.

Przez co najmniej 50 lat teoria o niemożności produkcji oocytów przez samice ssaków już po urodzeniu tłumaczyła takie zjawiska związane z reprodukcją, jak na przykład menopauza, która pojawia się, gdy zmniejsza się ilość zmagazynowanych komórek jajowych.

W 2004 roku, zajmujący się biologią reprodukcyjną Jonathan Tilly, wraz z zespołem z Harvard Medical School w Bostonie, podważył tę tezę. Jego raport dotyczył oocytów myszy, które obumierają w jajowodach zbyt szybko, by przetrwać cały życiowy cykl reprodukcyjny. Fragmenty normalnych jajowodów zostały przeszczepione myszom wraz z zielonym białkiem fluoryzującym (GFP). Badacze zaobserwowali zielone oocyty w przeszczepionych tkankach, wygenerowane prawdopodobnie przez produkujący jajeczka rodzaj komórek, znany jako żeńskie komórki macierzyste (FGSCs), które przeniknęły do transplantowanej tkanki. Jednak, mimo tych zabiegów, nikomu nie powiodło się skuteczne wyhodowanie tych komórek.

Zajmujący się reprodukcją biolog, Ji Wu, wraz ze zespołem z szanghajskiego uniwersytetu Jiao Tong w Chinach, spróbował zastosować technikę, która do tej pory nie była brana pod uwagę: izolację immunomagnetyczną. Polega ona na powleczeniu warstwą drobnych, magnetycznych kulek antyciała przyczepionego do białka, występującego wyłącznie w komórkach macierzystych. Magnetyczny ekran zbiera komórki wraz z przyczepionymi kulkami.

Grupa Wu wyizolowała żeńskie komórki macierzyste z noworodka myszy oraz z osobnika dojrzałego. Komórki te zostały poddane różnorodnym działaniom, na przykład mrożeniu oraz ocieplaniu, badacze natomiast nie odnotowali w tym czasie żadnych zmian chorobowych. Następnie zainfekowali komórki niegroźnym wirusem przenoszącym zielone białko fluoryzujące i przeszczepili je do jajowodów wysterylizowanych osobników myszy. Po skojarzeniu par z normalnymi samcami myszy, samice urodziły zdrowe, płodne i posiadające GFP potomstwo.

Evelyn Telfer, biolożka z Uniwersytetu w Edynburgu, mówi: “To wspaniałe odkrycie. Fakt, że młode myszy są żywe i zdrowe, uwierzytelnia test chińskich badaczy”. Nie wszyscy są jednak przekonani – Roger Gosden z Weill Cornell Medical School w Nowym Jorku oponuje: “Zachowam ostateczny osąd tego przypadku do chwili, gdy ktoś jeszcze powtórzy to doświadczenie”.

Zdaniem Kutluka Oktaya, endokrynologa reprodukcyjnego z nowojorskiego Medical College, jeśli wyniki badań potwierdzą się także w przypadku ludzi, mogą one zostać wykorzystane do leczenia niepłodności wywołanej rakiem, innymi chorobami lub starością

autor: Kamila Michalak | sciencenow.sciencemag.org

Brak powiązanych artykułów.

Wyniki badań ukazały się w magazynie Chaos, wydawanym przez American Institute of Physics (AIP). Specjalne wydanie pisma poświęcone zostało nielinearnej dynamice w systemach kognitywnych i neurologicznych. W jaki sposób chaos wpływa na poszczególne obszary mózgu? Zaprezentowane w numerze stanowiska badawcze odnoszą się do wielu problemów neurologicznych – w tym także snu.

Śnienie w okresie płodu

Bezpośrednie pomiary aktywności mózgu ludzkiego płodu w łonie są niewykonalne. To, co obecnie wiadomo na temat snu we wczesnej fazie rozwoju, opiera się w większości na obserwacjach ruchów gałek ocznych, które pojawiają się w okolicy siódmego miesiąca życia. Naprzemienne cykle REM i stanu spoczynku trwają po około 20-40 minut.

Podejmowane wielokrotnie próby zmierzenia aktywności mózgu noworodków przy użyciu encefalogramu są według Schwab bardzo trudne pod względem technicznym, wyniki tych badań nie są natomiast pozbawione błędów. Dlatego neurolodzy zajmujący się rozwojem mózgu w okresie płodowym, nie są w stanie określić, czy faza snu pojawia się „z dnia na dzień”, czy też jest wynikiem procesu stopniowego rozwoju mózgu.

By wypełnić tę lukę, Schwab postanowiła zbadać płód owcy ze względu na wagę zbliżoną do płodu ludzkiego oraz na fakt, że proces rozwoju mózgu wskazuje na istnienie podobieństw (przy czym czas, w którym rozwija się mózg owcy jest znacznie krótszy: wynosi bowiem 150 dni, w przypadku człowieka ta liczba zwiększa się natomiast do 280 dni).

Zespół Schwab zarejestrował elektryczną aktywność mózgu 106-dniowego owczego płodu. Przy użyciu skomplikowanych metod matematycznych śledzących podobne wzorce Schwab odkryła, że cykle aktywności i spoczynku we wczesnych stadiach rozwoju wahają się pomiędzy 5-10 minutami; czas ten zwiększa się stopniowo.

Podczas, gdy trudno wyobrazić sobie, czego doświadcza płód podczas poszczególnych cyklów w kategoriach rozumianych przez dorosłego człowieka, odkryte wzory rozwoju mogą pomóc w uzyskaniu odpowiedzi na niektóre pytania dotyczące źródeł snu. „Sen nie pojawia się znienacka, podczas fazy odpoczynku mózgu – to aktywny, regulowany przez mózg proces” – mówi Schwab. Odkrycie wpisuje się w badania nad neuronami generującymi stan snu, które osiągają dojrzałość na długo zanim inne obszary mózgu wyewoluują na tyle, by wygenerować fazę REM.

Zrozumienie procesu rozwojowego mózgu może przyczynić się do powstrzymania wielu chorób neurologicznych, a także tak zwanej śmierci łóżeczkowej. Cykliczne zmiany w aktywności neuronów może na przykład stymulować inne komórki nerwowe do znajdowania i łączenia się z innymi w celu utworzenia kompletnej sieci neuronowej. Skomplikowane analizy aktywności mózgu pomogą w oznaczeniu tych faz w rozwoju mózgu, podczas których jest on szczególnie wrażliwy.

autor: Kamila Michalak |  źródło: physorg.com

Brak powiązanych artykułów.

Nie ma to jak pyszna mięsna kolacja, by zwiększyć szanse samca na seks. Ta strategia sprawdza się z pewnością w przypadku samców szympansów.
Najnowsze badania wykazały, że samice szympansów częściej łączą się w pary z samcami, którzy dostarczają im większej ilości mięsa – nawet, jeśli zostały obdarowane na kilka miesięcy przed rują. Odkrycie to wyjaśnia budzące do tej pory zdumienie zachowanie szympansów. Może także rzucić nieco światła na relacje płci w przypadku ludzi pierwotnych.

Szympansy, tak jak ludzie pierwotni, polują w stadzie i okazjonalnie dzielą się między sobą zdobyczą. Wśród samców dzielenie się mięsem może skutkować przyjaznymi stosunkami czy nawet bezkrwawym zakończeniem walki. Samce dzielą się łupem z samicami, co – jak dowiedziono – jest rodzajem zalotów: im bardziej różnorodne jest pożywienie, tym większe szanse ma samiec na udaną kopulację.

Swoją porcję otrzymują także samice nieodpowiadające na seksualne zaczepki. Nic jednak nie dzieje się bez przyczyny i nie jest to wcale, jak mogłoby się wydawać, akt empatii. Czemu zatem oddawać cenne pożywienie, jeśli nie uzyska się nic w zamian?

Christina Gomes i Christophe Boesch, prymatolodzy z Instytutu Maxa Plancka w Lipsku, nie są skłonni nazwać samych siebie szympansami. Podejrzewają jednak, że układ “mięso-za-seks” jest w obiegu już od bardzo dawna. By sprawdzić swoją tezę, obserwowali grupę pięciu samców i czternastu samic szympansów żyjących w Parku Narodowym Côte d’Ivoire’s Taï. Stado dzieliło się mięsem i kopulowało przez trzy lata. Badacze zaobserwowali 90 skutecznych polowań, podczas których szympansy polowały zwykle na inne małpy.

Uśredniając, samce dzieliły się z około sześcioma-ośmioma samicami aktywnymi seksualnie oraz – jak przewidywano – otrzymały seks w rewanżu. Ale niektóre samce dzieliły się także z samicami nieaktywnymi pod względem seksualnym, które w rezultacie i tak odwdzięczały się za otrzymane dobra. Wzór nie ulegał zmianom przez cały trzyletni okres trwania studiów: samce, które dzieliły się mięsem ze wszystkimi samicami, miały dwa razy częściej odbywały stosunki seksualne, niż osobniki skąpe.

Badacze postulują, że układ “mięso-za-seks” może być bardzo łatwo aplikowalna także do zachowań gatunku ludzkiego. Odnoszący sukcesy łowca, zarówno w czasach prehistorycznych, jak i współczesnych, posiada w plemieniu nie tylko więcej dzieci, ale i więcej żon. Może się to wiązać z dzieleniem się pożywieniem, który to proces sprawia, że kobiety bardziej preferują obrotnych mężczyzn.

Bez względu na ludzki aspekt tego działania, eksperci zgadzają się co do faktu, że przedstawione wyniki badań to mocny dowód na poddawaną do tej pory w wątpliwość tezę “mięso-za-seks”. Anne Pusey, dyrektor Jane Googall Institute zajmującego się studiami nad naczelnymi zauważa, że to pierwsze badania, które pokazują tak wysoką współzależność statystyczną. Dodaje, że w omawianym zachowaniu szympansów nie tylko samice wykazują oznaki myślenia długoterminowego: także samce zdają się w pewien sposób inwestować w przyszłość, czyli w potomka, mając jednocześnie pewność, że ich partnerka będzie dobrze odżywiona.

Craig Stanford, antropolog z Uniwersytetu Południowej Californii, dodaje: “Szympansy nie jedzą mięsa wyłącznie w celach odżywczych: zapewnienia sobie odpowiedniej dawki kalorii i tak dalej. Jeśli mężczyzna zaprasza kobietę na kolację, nie chodzi o ilość jedzenia, jakie zostanie dostarczone, ale o jego jakość”.

autor: Kamila Michalak | źródło: sciencemag.org

Brak powiązanych artykułów.

Tłuszcz, który sprawia, że nie tyjesz? Brzmi jak przeciwieństwo dotychczasowych przekonań? Owszem, ale nie jeśli chodzi o tak zwany brązowy tłuszcz.

Najnowsze badania potwierdzają, że dzięki odpowiedniemu poziomowi brązowego tłuszczu można kontrolować swoją wagę.

Biały tłuszcz, lub raczej biała tkanka tłuszczowa, zawiera niewykorzystaną energię, jaka wyzwala się w procesie trawienia. Tymczasem, brązowa tkanka tłuszczowa pochłania energię, która generuje w ciele ciepło. Tkanka ta jest bogata w mitchondria, które wspomagają metabolizm – stąd jej kolor.

“To niemal jak spalacz ciepła” – mówi genetyk Swen Enerback z Uniwersytetu w Goeteborgu, prowadzący jeden z wielu projektów badawczych na ten temat.  Enerback podkreśla, że gospodarka tłuszczowa niemowląt i innych ssaków opiera się właśnie na brązowym tłuszczu, dzięki któremu ich ciała utrzymują ciepło.Jednakże, fizjolodzy przez długi czas sądzili, że tkanka ta niknie w trakcie procesu dorastania.

Teraz jednak naukowcy wykazali, że brązowy tłuszcz występuje również u dorosłych. Fizjolog Wouter van Marken Lichtenbelt z Uniwersytetu w Maastricht wraz z grupą badaczy przeprowadził test na grupie 24 mężczyzn, podając im radioaktywną glukozę, która przyczepia się do aktywnych metabolicznie tkanek.

Następnie temperatura w pomieszczeniu, w którym rzeprowadzono badanie, została obniżona do 16 stopni Celsjusza. Kombinacja pozytronowej emisyjnej tomografii komputerowej (PET) z tomografią komputerową wykazały, które fragmenty tkanek wchłonęły radioaktywną glukozę, odkrywając tym samym miejsca odkładania się brązowego tłuszczu (szyja, klatka piersiowa oraz brzuch u 23 z 24 badanych mężczyzn).

Doświadczenie pokazało, że tłuszcz uległ spaleniu po obniżeniu temperatury. “To ekscytujące, że zaobserwowaliśmy to w tak wielu miejscach u tak wielu badanych osób” – wypowiada się van Marken Lichtenbelt. Kiedy naukowcy przeskanowali trzech pacjentów w temperaturze pokojowej, okazało się, że brązowy tłuszcz nie był w ogóle widoczny (nie oznacza to, że zniknął, lecz że nie pracował już tak intensywnie).

Endokrynolog, C. Ronald Kagn z Harvard Medical School w Bostonie, wraz z towarzyszącymi mu innymi lekarzami przetestowali w poszukiwaniu brązowego tłuszczu skany z tomografii komputerowej i pozytronowej emisyjnej tomografii komputerowej ponad 2000 pacjetnów, które zostały wykonane wcześniej lub do innych celów. W około 5% badanych przypadków wykazało obecność brązowego tłuszczu, mimo że badacze nie wychładzali pomieszczeń, w których przeprowadzano testy. Kobiety zwykle posiadały więcej jednostek brązowej tkanki tłuszczowej niż mężczyźni; ilość ta wykazywała tendencję spadkową analogicznie do procesu starzenia się.

W trzecim teście, zespół Enerbacka wykorzystał skany z PET i tomografii komputerowej do wyszczególnienia miejsc, w których odkłada się brązowy tłuszcz (nadal przy założeniu, że miejsca, w których przeprowadzane są badania zostały wychłodzone). Jednocześnie naukowcy potwierdzali tożsamość tkanek na podstawie aktywności określonych genów. Próbki tkanek pokazywały molekuły oznaczające brązowy tłuszcz, zawierający kluczowe białko produkujące ciepło, którego biały tłuszcz jest pozbawiony. Wyniki wszystkich trzech badań zostały opublikowane w The New England Journal of Medicine.

Grupy Kahna i van Markena Lichtenbelta odkryły także, że osoby o większej masie ciała zwykle posiadają mniejszą ilość brązowego tłuszczu, niż osoby szczuplejsze. “Ludzie posiadają brązową tkankę tłuszczową, która jest aktywna metabolitycznie i wygląda na to, że jej ilość jest ściśle związana z budową ciała”, mówi Kahn. Wciąż nie wiadomo jednak, dlaczego otyli mają mniej brązowej tkanki tłuszczowej, niż ludzie o prawidłowej wadze. Szczupli mogą zawdzięczać swoją budowę “nadprogramowej” ilości brązowego tłuszczu, który pomaga spalać kalorie. Inne wyjaśnienie jest takie, że otyli mogą nie potrzebować brązowej tkanki tłuszczowej, gdyż w utrzymywaniu ciepła pomaga im biały tłuszcz.

“Razem, wszystkie te wyniki mogą być punktem zwrotnym w myśleniu o brązowej tkance tłuszczowej”, mówi endokrynolog Mitchell Lazar z Uniwersytetu w Pennsylwanii. “Teraz badacze mogą skoncentrować się na tym, czy możemy zużytkować brązowy tłuszcz – przypuśćmy, poprzez zwiększanie jego aktywności przy użyciu leków – by pomóc otyłym pacjentom spalić szkodliwy biały tłuszcz”, dodaje.

autor: Kamila Michalak | źródło: sciencenow.sciencemag.org

Brak powiązanych artykułów.

Wybierając wolniej działające lub niebezpieczne dla starszych osobników środki owadobójcze, można zapobiec rozprzestrzenianiu się malarii.
Zabij szybko póki są młode – tak do niedawna brzmiała niepisana zasada w walce z insektami. Nowe badania sugerują, że – przynajmniej w przypadku malarii – dotychczas stosowana strategia mogła nie przynosić żądanych wyników.

Opublikowane niedawno na łamach pisma PloS Biology rezultaty badań przeprowadzonych na Uniwersytecie Wageningen w Holandii umożliwią opracowanie nowych rozwiązań, które pozwoliłyby na zatrzymanie rozwoju malarii. Kierujący zespołem badaczy entomolog Bart Knols mówi: „Będzie można używać środków owadobójczych przez co najmniej 60-80 lat, a być może – wiecznie”.

Środki owadobójcze mogą kontrolować rozprzestrzenianie się malarii, lecz tylko na krótką metę. Insekty wykształciły mechanizmy obronne przeciw zawartym w pestycydach substancjom trującym często już kilka lat po wprowadzeniu konkretnych produktów na rynek. Powodem tego jest fakt, że jakakolwiek – nawet tylko częściowa – mutacja, która wiąże się ze zwiększeniem odporności, jest dla moskitów bardzo użyteczna i z tego powodu rozpowszechnia się bardzo szybko.

Proces ten zachodzi szczególnie prędko na terenach, na których opryski są wyjątkowo intensywne. Obecnie, problem odporności insektów na środki owadobójcze jest ogromny i to w skali światowej. Andrew Read, entomolog z Pennsylvania State University, wraz z grupą innych uczonych, utrzymuje, że takiej sytuacji można zapobiec.

Oto rozwiązanie. Środki owadobójcze, które zabijają moskity we wczesnym stadium ich życia, uniemożliwiają insektom rozmnażanie się, kreując tym samym u innych osobników przymus wzmocnienia odporności gatunku. Nie chodzi zatem o zatrzymanie reprodukcji gatunku, ale o powstrzymanie moskitów przed przenoszeniem choroby, a to dzieje się wyłącznie wówczas, gdy owad osiąga dojrzały wiek 10-14 dni.

Zespół badawczy prezentuje model atakowania starych osobników, co w perspektywie kilku dziesięcioleci mogłoby obniżyć odporność insektów, a tym samym zredukować ilość zakażających ukąszeń o 95%.

źródło:  sciencemag.org

Brak powiązanych artykułów.

Mózg zdrowego, młodego człowieka posiadającego specyficzną wariację pewnego genu odpowiedzialnego za chorobę, wykazuje nadmierną aktywność w rejonach związanych z pamięcią nawet wtedy, gdy odpoczywa.

Gen APOE odpowiedzialny jest za tworzenie apolipoproteiny E, która łączy się z lipidami i formuje w ten sposób lipoproteiny, a te z kolei uczestniczą w przenoszeniu cholesterolu i innych tłuszczów przez cały krwiobieg. Ponadto, APOE pomaga w tworzeniu, utrzymywaniu i reperowaniu połączeń neuronalnych.

Jeden z jego wariantów, zwany epsilonem 4, uznawany jest za najgroźniejszy czynnik mogący wywołać chorobę Alzheimera, podnoszący ryzyko wystąpienia choroby do czterech razy, jeśli pacjent posiada jedną kopię tej odmiany genu i do dwunastu razy, jeśli posiada ich dwie. Nie wiadomo dokładnie, jak epsilon 4 zwiększa ryzyko zachorowań, lecz u pacjentów, u których wykryto schorzenie, hipokamp (przysadka mózgowa) – którego funkcje wiążą się z zapamiętywaniem – jest zwykle mniejszy.

Aby dowieść, czy epsilon 4 wpływa na życie mózgu we wcześniejszych stadiach życia, Claire Mackay z Uniwersytetu w Oxfordzie wraz z badaczami z londyńskiego Imperial College, przeskanowała mózgi osiemnastu zdrowych dorosłych, będących nosicielami epsilona 4 oraz osiemnastu innych, którzy nie posiadali tej odmiany genu APOE. Podczas skanowania badani raz wykonywali testy pamięciowe, innym razem zaś odpoczywali.

Podczas wykonywania zadań związanych z badaniem pamięci, nosiciele epsilona 4 wykazywali większą aktywność w rejonie przysadki mózgowej w porównaniu z badanymi nieposiadającymi tej wersji genu, bez względu na wyniki, jakie obie grupy uzyskiwały w testach pamięciowych, co sugerowałoby, że w przypadku nosicieli, hipokamp zużywa więcej energii na wykonanie tego samego zadania.

Gdy mózg badany był podczas odpoczynku, naukowcy skoncentrowali się na tych miejscach w nim, które są wówczas aktywne (DMN). Części DMN w pobliżu przysadki były bardziej aktywne u nosicieli epsilona 4. „Znaczenie faktu, że odkryliśmy takie różnice w zachowaniu przysadki, jest trudne do przecenienia” – komentuje Mackay.

Jedna z możliwych interpretacji tych wyników wskazuje na to, że epsilon 4 sprawia, że odpowiedzialne za funkcję pamięci obszary mózgu już we wczesnym stadium życia ulegają pewnego rodzaju „przegrzaniu” ze starości, co prowadzi do choroby Alzheimera. Jednak nie można obecnie stwierdzić, czy owa nadmierna aktywność faktycznie wpływa na powstanie choroby, czy jest jedynie oznaką niewydolności sieci neuronowych w pobliżu hipokampu.
Claire Mackay twierdzi, że następnym krokiem w badaniach jest sprawdzenie w jak najwcześniejszym stadium różnic, jakie zachodzą pomiędzy funkcjami mózgu u osób cierpiących na chorobę Alzheimera i jednocześnie posiadających wariację genu APOE, a tożsamymi funkcjami u ludzi zdrowych, którzy nie są nosicielami epsilona 4.

autor: Kamila Michalak | źródło: http://www.newscientist.com

Brak powiązanych artykułów.

Zapach potu zawiera wiele istotnych z biologicznego punktu widzenia informacji. Co więcej, jak pokazują wyniki najnowszych badań, kobiety wykazują większą wrażliwość na woń ludzkiego ciała niż mężczyźni.

„Trudno zablokować kobiecą wrażliwość na zapach ciała. Zupełnie odwrotnie rzecz ma się w przypadku mężczyzn” – mówi Charles Wysocki, neurolog z Monell Chemical Senses Center w Filadelfii, gdzie zostało przeprowadzone badanie.

Przyjęto w nim, że kobiety są bardziej wyczulone na zapach potu ze względu na zawarte w nim dane biologiczne, które pomagają w doborze odpowiedniego partnera. Fakt, że większość kobiet lepiej wyczuwa zapachy męskie, a nie żeńskie, zdawał się potwierdzać tę tezę.

Wysocki wraz z innymi badaczami poprosili grupę kobiet i mężczyzn o pogrupowanie pod względem natężenia zapachu potu pobranego od przedstawicieli obu płci. Zauważono, że kiedy prezentowane były próbki zawierające domieszkę innej woni, mężczyźni znacznie rzadziej niż kobiety odgadywali pochodzenie zapachu w przeciwieństwie do sytuacji, w której respondenci reagowali na czysty pot.

Badanie testowało 32 zapachy mające maskować naturalną woń ciała. Mężczyźni wskazali 19 zapachów, które według nich niwelowały nieprzyjemny zapach potu; kobiety wskazały dwa takie zapachy.

„Nasz eksperyment udowodnił, że ludzki pot zawiera istotne dla kobiet informacje, co może wyjaśniać, dlaczego tak trudno zablokować kobiecą wrażliwość na odór potu” – podsumował Wysocki.

Naukowcy zbadali także reakcje ochotniczek na zapachy pochodzące od mężczyzn i porównali je z wynikami reakcji na zapachy żeńskie. Odkryto, że nawet jeśli pot kobiet pachniał równie intensywnie jak pot mężczyzn, dużo łatwiej można go było zamaskować perfumami. Około 19% testowanych perfum skutecznie zmniejszyło natężenie męskiego potu, podczas gdy w przypadku kobiet procent ten osiągnął wartość 50.

Najnowsze wyniki, prezentowane w piśmie Flavour and Fragrance Journal, łączą się z danymi prezentowanymi w grudniu 2008 roku. Poddano wówczas testom tezę, jakoby kobiety potrafiły wywnioskować z zapachu potu fakt, że mężczyzna wykazuje zainteresowanie seksualne. Naukowcy, za pomocą funkcjonalnego magnetycznego rezonansu jądrowego, odkryli, że mózg kobiety inaczej reaguje na próbki potu pochodzące od seksualnie podnieconych mężczyzn niż od tych, którzy tego podniecenia nie odczuwali.

Jak wykazały badania przeprowadzone w styczniu 2006 roku, także mężczyźni dokonują wyboru partnerek na podstawie zapachu. Wykazano wówczas, że kobieta pachnie atrakcyjniej podczas konkretnych faz cyklu miesiączkowego. Kobiecy pot zdaje się wtedy komunikować o tym, że kobieta jest płodna, co tym samym czyni ją bardziej pożądaną.

autor: Kamila Michalak | źródło: livescience.com

Brak powiązanych artykułów.

Budowanie modeli umysłu to bardzo trudna sprawa – bo sam umysł jest tak trudno definiowalnym, wręcz nieuchwytnym pojęciem. Jednym z większych problemów jest kwestia budulca umysłu: czy występują tam jakieś izolowane obiekty? Czy też umysł stanowi organiczną całość? Lingwiści i kognitywiści do tej pory nie znaleźli na to zadowalającej odpowiedzi.

Czy kiedy słyszymy słowo „drzewo”, automatycznie zaczynamy jednocześnie myśleć o „zieleni”, „drewnie”, „liściach” i „korzeniach”? Raczej tak: szczególnie w zdaniach widać, że słowa mają skłonność do automatycznego przywoływania innych słów. Ludzka zdolność znajdowania asocjacji pomiędzy słowami i inferowania z nich znaczeń wyjaśnia, w jaki sposób potrafimy komunikować złożone pojęcia przy wykorzystaniu ograniczonej liczby słów.

Wygląda zatem na to, że słowa są utrzymywane w naszej pamięci nie jako izolowane obiekty, lecz jako sieci powiązanych słów. Kontakt umysłu ze słowem wyzwala wspomnienia słów z nim powiązanych dzięki wcześniejszym doświadczeniom. Czym są jednak te powiązania i jak się one przenoszą? Takie pytania postawili sobie badacze z Queensland University of Technology (QUT) w Australii i University of South Florida w Stanach Zjednoczonych. W wyniku ich pracy powstała mapa – mentalny leksykon, który pokazuje jak słowa są ze sobą połączone poprzez inne słowa.

Korelacje kwantowe i korelacje klasyczne

Umysł ma naturę kwantową. To popularne w rozmaitych new age’owych teoriach ujęcie znalazło nieoczekiwanie nowego znaczenia. Kwantowy, czyli dyskretny, zdolny do natychmiastowego oddziaływania na odległość. Tą ostatnią własność badacze przypisali powiązaniom umysłowym: według nich asocjacje między słowami nie rozprowadzają się jak fala poprzez sztywną sieć, słabnąc wraz z odległością, ale przeskakują natychmiastowo od słowa do słowa, budząc jednocześnie wszystkie powiązane słowa.

Jak wyjaśnić naturę korelacji klasycznych i kwantowych? Przede wszystkim w korelacji kwantowej nie występują żadne ukryte zmienne lub wspólne przyczyny. Jeśli ktoś napisze na dwóch kartkach papieru tę samą liczbę i wyśle je na dwa krańce świata, to odbiorcy obu kartek znajdą na nich te same liczby – i nikogo to nie zdziwi. Korelacja ta wynika po prostu z zaistnienia wspólnej przyczyny.

Odpowiednik kwantowy takiego scenariusza jest już dla nas bardziej dziwaczny. Na jednym końcu świata ktoś pisze liczbę na pustej kartce papieru, a na drugim końcu ktoś inny odkrywa, że ta sama liczba jest zapisana na innej kartce papieru. Fizycy nazywają taki efekt kwantową nielokalnością i często obserwują w swoich eksperymentach z cząstkami elementarnymi.

Czy jednak efekty kwantowe mogą zachodzić dla niefizycznych obiektów? Dr Peter Bruza z QUT uważa, że kwantowe splątanie to tylko przejaw czegoś bardziej ogólnego, co nazywa „nieoddzielalnością”. „Postrzegamy teorię kwantową jako abstrakcyjne rusztowanie, na którym budujemy modele nieoddzielalności w rozmaitych dziedzinach, włącznie z kognitywistyką. Jednak wcale nie twierdzimy, że nieoddzielalność w ludzkim umyśle ma cokolwiek wspólnego z fizyczną manifestacją kwantowego splątania w mózgu” – stwierdził naukowiec.

W modelu splątania słów stworzonych przez badaczy, każde słowo może być albo przywołane, albo nie przywołane. Stan splątany zachodzi, gdy dwa słowa między którymi istnieje asocjacja (np. „Ziemia” i „kosmos”) są jednocześnie albo przywołane albo nie przywołane w odniesieniu do wejściowego słowa (np. „planeta”). Ma to sens – kiedy wizualizujemy Ziemię, trudno jednocześnie nie zwizualizować dookoła niej przestrzeni kosmicznej. W tym przykładzie Ziemia i kosmos są nieoddzielalną encją.

Skąd przychodzą słowa?

Dotychczasowe modele zakładają, że słowa są oddzielnymi obiektami w ludzkiej pamięci. W nowym modelu tak już nie jest. Prawdopodobieństwo przywołania każdego słowa zależy od siły wzajemnych powiązań pomiędzy nimi. „Ziemia” i „kosmos” są powiązane w kontekście „planety”, ale „Ziemia” i „gazowy gigant” już nie są splątane. Słowa, które są splątane z wieloma innymi słowami cechują się większym prawdopodobieństwem bycia przywołanymi, podczas gdy słowa splątane jedynie z kilkoma innymi słowami mają to prawdopodobieństwo znacznie mniejsze. Może koncepcja splątania słów brzmi dziwacznie, ale Bruza wyjaśnia, że dziwność pochodzi skądś indziej:

„Myślimy że dziwne jest, że w ogóle zachodzą splątania. Fenomen ten dowodzi, że świat nie jest zatomizowanym, redukowalnym miejscem, za jakie długo uchodził. Jeśli splątanie da się zaobserwować w innych, niefizykalnych systemach, to sugeruje to, że formalizm kwantowy przedstawia nieoddzielalność jako taką – i może być wykorzystywany do badania wszelkich złożonych systemów”.

Taki model jest oczywiście bardzo uproszczony – i trudno go urealistycznić ze względu na rozmiar ludzkiego mentalnego leksykonu. Jednak da się mimo to na jego podstawie budować już jakieś empiryczne przewidywania. Obecnie na Florydzie prowadzone są badania o nazwie „Free Association Norms”, w których budowana jest baza asocjacji słów. Zawiera ona już 750 000 tysięcy słów, powiązanych na podstawie danych zebranych od ponad 6000 uczestników reagujących na 5019 słów kluczowych. Te modele będą w przyszłości zastosowane do budowy technologii semantycznych.

„Współczesne technologie informatyczne są bardzo wydajne w przetwarzaniu symboli, ale zupełnie nie radzą sobie z ich znaczeniami. My stoimy na stanowisku, że aby lepiej dostosować się do ludzi, technologia musi zacząć przetwarzać znaczenia, podobnie jak my to robimy. W miarę jak nasze środowisko informacyjne staje się coraz bardziej zlożone, potrzebujemy technologii, które znajdą zależne od kontekstu asocjacje, których my sami nie potrafimy znaleźć ze względu na brak odpowiednich zasobów umysłowych” – powiedział Bruza.

Badacze opublikowali swoje teorie w artykule Extracting Spooky-activation-at-a-distance from Considerations of Entanglement. Zostanie on opublikowany w biuletynie Proceedings of the Third Quantum Interaction Symposium, Lecture Notes in Artificial Intelligence, vol 5494, Springer, 2009 i jest dostępny tutaj: arXiv:0901.4375v1.

Źródło: PhysOrg.com

Brak powiązanych artykułów.