Nie ma to jak pyszna mięsna kolacja, by zwiększyć szanse samca na seks. Ta strategia sprawdza się z pewnością w przypadku samców szympansów.
Najnowsze badania wykazały, że samice szympansów częściej łączą się w pary z samcami, którzy dostarczają im większej ilości mięsa – nawet, jeśli zostały obdarowane na kilka miesięcy przed rują. Odkrycie to wyjaśnia budzące do tej pory zdumienie zachowanie szympansów. Może także rzucić nieco światła na relacje płci w przypadku ludzi pierwotnych.

Szympansy, tak jak ludzie pierwotni, polują w stadzie i okazjonalnie dzielą się między sobą zdobyczą. Wśród samców dzielenie się mięsem może skutkować przyjaznymi stosunkami czy nawet bezkrwawym zakończeniem walki. Samce dzielą się łupem z samicami, co – jak dowiedziono – jest rodzajem zalotów: im bardziej różnorodne jest pożywienie, tym większe szanse ma samiec na udaną kopulację.

Swoją porcję otrzymują także samice nieodpowiadające na seksualne zaczepki. Nic jednak nie dzieje się bez przyczyny i nie jest to wcale, jak mogłoby się wydawać, akt empatii. Czemu zatem oddawać cenne pożywienie, jeśli nie uzyska się nic w zamian?

Christina Gomes i Christophe Boesch, prymatolodzy z Instytutu Maxa Plancka w Lipsku, nie są skłonni nazwać samych siebie szympansami. Podejrzewają jednak, że układ “mięso-za-seks” jest w obiegu już od bardzo dawna. By sprawdzić swoją tezę, obserwowali grupę pięciu samców i czternastu samic szympansów żyjących w Parku Narodowym Côte d’Ivoire’s Taï. Stado dzieliło się mięsem i kopulowało przez trzy lata. Badacze zaobserwowali 90 skutecznych polowań, podczas których szympansy polowały zwykle na inne małpy.

Uśredniając, samce dzieliły się z około sześcioma-ośmioma samicami aktywnymi seksualnie oraz – jak przewidywano – otrzymały seks w rewanżu. Ale niektóre samce dzieliły się także z samicami nieaktywnymi pod względem seksualnym, które w rezultacie i tak odwdzięczały się za otrzymane dobra. Wzór nie ulegał zmianom przez cały trzyletni okres trwania studiów: samce, które dzieliły się mięsem ze wszystkimi samicami, miały dwa razy częściej odbywały stosunki seksualne, niż osobniki skąpe.

Badacze postulują, że układ “mięso-za-seks” może być bardzo łatwo aplikowalna także do zachowań gatunku ludzkiego. Odnoszący sukcesy łowca, zarówno w czasach prehistorycznych, jak i współczesnych, posiada w plemieniu nie tylko więcej dzieci, ale i więcej żon. Może się to wiązać z dzieleniem się pożywieniem, który to proces sprawia, że kobiety bardziej preferują obrotnych mężczyzn.

Bez względu na ludzki aspekt tego działania, eksperci zgadzają się co do faktu, że przedstawione wyniki badań to mocny dowód na poddawaną do tej pory w wątpliwość tezę “mięso-za-seks”. Anne Pusey, dyrektor Jane Googall Institute zajmującego się studiami nad naczelnymi zauważa, że to pierwsze badania, które pokazują tak wysoką współzależność statystyczną. Dodaje, że w omawianym zachowaniu szympansów nie tylko samice wykazują oznaki myślenia długoterminowego: także samce zdają się w pewien sposób inwestować w przyszłość, czyli w potomka, mając jednocześnie pewność, że ich partnerka będzie dobrze odżywiona.

Craig Stanford, antropolog z Uniwersytetu Południowej Californii, dodaje: “Szympansy nie jedzą mięsa wyłącznie w celach odżywczych: zapewnienia sobie odpowiedniej dawki kalorii i tak dalej. Jeśli mężczyzna zaprasza kobietę na kolację, nie chodzi o ilość jedzenia, jakie zostanie dostarczone, ale o jego jakość”.

autor: Kamila Michalak | źródło: sciencemag.org

Brak powiązanych artykułów.

Naukowcy z Kalifornijskiego Instytutu Technologii (Caltech) wraz ze swoim międzynarodowym zespołem właśnie wrócili z miesięcznej, głębokomorskiej wyprawy badawczej. Badania prowadzili w podwodnym rezerwacie w okolicach należącej do Australii wyspy Tasmania. Nie tylko pobrali próbki koralowców, by ocenić wpływ zmian klimatu na ocean, lecz również wydobyli na powierzchnię co najmniej trzy, dotąd nieznane nauce gatunki.

“To był prawdziwie mistyczny moment”, powiedział Jess Adkins z Caltechu, o zejściu w głębiny zdalnie sterowanej sondy Jason. “Lataliśmy – dosłownie lataliśmy -  nad tymi podwodnymi strukturami, wyglądającymi niczym angielskie ogrody, tyle że zamieszkałymi przez te wszystkie dziwaczne, mięsożerne stworzenia”.

Trwająca 33 dni wyprawa na pokładzie statku badawczego Thompson rozpoczęła się w połowie grudnia minionego roku, a zakończyła połową stycznia obecnego. Do tej pory rejon w którym pracowali naukowcy penetrowano do głębokości 1800 metrów, lecz dzięki zastosowaniu Jasona udało się zejść do 4000 metrów. Badaczom przyświecały dwa główne cele. Pierwszy to wykorzystanie głębokomorskich koralowców do próby rekonstrukcji zmian klimatycznych, na przestrzeni ostatnich 100 tysięcy lat i zrozumienie zmian poziomu CO2, jakie odkryto w rdzeniach lodowych. Jednak analiza danych będzie dotyczyć też fluktuacji w dużo krótszej skali czasowej – kilkuset do kilku tysięcy lat. “Chcemy sprawdzić czy coś stało się z koralowcami od czasów Rewolucji Przemysłowej i czy możemy udokumentować te zmiany” – stwierdzili uczeni.

Drugi cel był bardzo prosty – “zobaczyć co tam na na dnie żyje”. “Generalnie Mars jest lepiej poznany niż morskie odmęty” – uważają pracownicy Caltech. Tym razem udało się odszukać trzy nowe gatunki:

• - drapieżnej osłonicy,
• - wąsonoga (być może należącego do zupełnie nowej rodziny),
• - morskiego zawilca, wyglądającego całkiem jak koralowiec

Pobrano ponad 10 tysięcy próbek, których oznaczenie pozwoli zbadać globalne zmiany temperatury. “Te koralowce będą naszym oknem w przeszłość. Informacje na pewno tam są; teraz musimy je tylko wydobyć” – podsumowali badacze.

źródło: www.sciencedaily.com | autor: Szymon Pitek

Brak powiązanych artykułów.

Brytyjscy psychologowie ewolucyjni, prowadząc badania nad reprezentatywnymi grupami heteroseksualnych kobiet z Europy i Azji, zdołali wykazać, że istnieje bezpośrednia zależność pomiędzy poziomem rozkoszy odczuwanej przez nie w trakcie seksu, a zamożnością ich partnerów.

Dr Thomas Pollet z Uniwersytetu w Newcastle powiedział: “Częstotliwość orgazmów u kobiet rośnie wraz z dochodem ich partnerów”. Przyczyną takiego stanu rzeczy ma być ewolucyjnie wypracowany mechanizm, który pozwala samicom naczelnych oceniać jakość samców.

Celem badań Polleta i jego współpracownika, profesora Daniela Nettle, było zbadanie fenomenu kobiecego orgazmu – dziwnej funkcji, która nie ma wyraźnych ewolucyjnych zastosowań. Kobiety są w stanie zajść w ciążę bez względu na to, jaki poziom przyjemności przy tym odczuwają. Kobiecy orgazm, w przeciwieństwie do męskiego, nie służy zatem żadnym celom reprodukcyjnym.

Jednak zgromadzone przez brytyjskich badaczy dane pokazują, że pojawienie się u naszych pramatek zdolności do przeżywania orgazmu jest ewolucyjną adaptacją, która prowadzi kobiety do wynajdywania i zachowywania najlepszych mężczyzn. Te kontrowersyjne dla wielu wyniki zostały opracowane na podstawie badań przeprowadzonych przez ośrodki medyczne w Chinach, Niemczech i Austrii.

Spośród 1534 kobiet, których szczegółowe dane o życiu seksualnych trafiły do badaczy, 121 miało w czasie seksu orgazmy “zawsze”, 408 “często”, 762 “czasami” zaś 243 “rzadko lub nigdy”. Rozkład ten w pełni pokrywał się z rozkładem zamożności partnerów seksualnych tych kobiet.

Po co komu kobiecy orgazm?

Uzyskane wyniki zmuszają jednak do zapytania: o co chodzi z kobiecym orgazmem? Dlaczego posiadanie częstszych orgazmów miałoby pomóc kobiecie w rozpowszechnieniu swoich genów?

Odpowiedź na to ma teksański psycholog, David Buss, który zajął się tą kwestią w swojej książce pt. Evolution of Desire (Ewolucja pożądania). Stwierdził on, że “orgazmy u kobiet służą emocjonalnemu wiązaniu się z mężczyzną o wysokiej jakości, a jednocześnie dają takiemu mężczyźnie sygnał, że jego partnerka jest seksualnie nasycona i nie będzie szukać seksu z innym mężczyzną“. Jest to forma pokazania: “patrz, jestem lojalna wobec Ciebie, zatem powinieneś inwestować we mnie i w moje dzieci”.

Ta interpretacja jest poparta przez wyniki innych, równie kontrowersyjnych badań. Anthony Little, psycholog z Uniwersytetu w Stirling, który poświęcił się badaniu kwestii seksualnej atrakcyjności, odkrył, że to, jaki typ mężczyzn budzi pożądanie u kobiety, zmienia się w zależności od fazy jej cyklu miesięcznego.

Specjalista wyjaśnił: “Gdy kobieta nie jest płodna, pragnie mężczyzn o bardziej kobiecych cechach. Jednak gdy osiąga szczyt swojej płodności, rozgląda się za bardzo samczymi mężczyznami, typu graczy w rugby”. Normalnie kobiety wolą delikatniejszych mężczyzn, istnieje bowiem większe prawdopodobieństwo, że będą oni dbać o relacje i inwestować w potomstwo, jednak przez tydzień każdego miesiąca, gdy kobietę najłatwiej zapłodnić, włącza się u niej program poszukiwania samca z najlepszymi genami – dziś to oznacza przede wszystkim mężczyznę o odpowiednio grubym portfelu. Jednak trudno jest takich mężczyzn utrzymać, dlatego gdy fala płodności opada, kobieta z powrotem wraca do swojego delikatniejszego, stałego partnera, często próbując go wciągnąć w wychowywanie jej potomka.

W miłości jak na wojnie:  wszystkie chwyty dozwolone

Mężczyźni nie są jednak bezbronni w tej walce – nauczyli się bowiem podświadomie wykrywać, kiedy kobieta jest płodna. Przeprowadzone na striptizerkach z nocnych klubów badania wykazały, że mężczyźni dają płodnym tancerkom znacznie wyższe napiwki, niż tym które akurat menstruują. Kobiety zdradzają się zmianą zapachu i kształtu ciała oraz odmiennym zachowaniem – wszystko to jest wychwytywane przez mężczyzn.

Czy to oznacza, że mężczyźni i kobiety są bezlitosnymi graczami w walce o przetrwanie genów? Ian Penton-Voak odradza takie interpretacje. Uważa on, że nie ma sensu narzucać kwestii moralnych na zjawiska naturalne – w ewolucji nie ma na nie miejsca. Karol Darwin, wyjaśniając zagadkę płciowości, zauważył, że własności osobnicze ewoluowały i rozpowszechniały się w populacjach tylko w zależności od tego, jak polepszały naszą szansę na rozmnożenie się. Zawsze słabsze samce były skazywane na stanie się ewolucyjnymi ślepymi uliczkami, podczas gdy ich lepsi rywale przekazywali swoje geny w przyszłość. Mechanizmy wypracowane przez miliony lat ewolucji znalazły swoje odbicie w tysiącach lat rozwoju ludzkiej obyczajowości.

Jednak badacze ostrzegają kobiety, które chciałyby się kierować tylko częstotliwością orgazmów w doborze partnera: choć bogaci mężczyźni dadzą im więcej rozkoszy, nie dadzą im więcej szczęścia. Nie ma żadnych dowodów, że kobiety mające więcej orgazmów były w jakikolwiek sposób szczęśliwsze.

Meredith Small, antropolog z Cornell University w Nowym Jorku, powiedziała, że to też pokazuje jednak spryt ewolucji. Wyjaśniła: “Nawet jeśli bogaty mężczyzna jest fatalny pod każdym innym względem, to orgazmy z nim pozwalają kobiecie wmówić sobie, że jest z nim szczęśliwa – i trzymać się go dalej”.

Wyniki badań ciekawie podsumowała pewna londyńska, 27-letnia prawniczka, Cassie. “Oczywiście – o wiele lepiej sypiać z facetami, którzy mają dużo pieniędzy. Każda dziewczyna, która twierdzi inaczej, kłamie. Bogaci są potężni, pewni siebie, charyzmatyczni. Wiedzą, czego chcą i jak to dostać. To się przekłada na bycie wspaniałym kochankiem”.

Źródło: AlphaGalileo.org

Brak powiązanych artykułów.

Od miliardów lat DNA – kwas deoksyrybonukleinowy – przenosi informację genetyczną dla zaawansowanych organizmów, podczas gdy RNA – kwasy rybonukleinowe – uczestniczą w takich procesach jak synteza białek. Jednak DNA to skomplikowana cząsteczka. Większość ewolucjonistów uważa, że niemożliwe jest, by była ona pierwotną „molekułą życia”. Hipoteza Świata RNA mówi, że życie pochodzi z RNA, które funkcjonowało zarówno jako gen i jako enzym, powielając się w pierwotnym oceanie.

Jednak powielanie informacji genetycznej to skomplikowany proces. Dziś bierze w nim udział wiele enzymów, białek i wyspecjalizowanych organelli komórkowych. Jak zatem proste RNA miałoby się replikować, nie mając tego całego zaplecza? Od lat biolodzy przypuszczali, że może istnieć jakiś prostszy sposób kopiowania RNA, wynikający z samego RNA. Nikt jednak nie potrafił go ani znaleźć w przyrodzie, ani przeprowadzić w laboratoryjnych warunkach.

Problemem tym zainteresowała się młoda, pochodząca z Jamajki uczona, Tracey Lincoln. Pod opieką profesora Geralda Joyce’a, dziekana Instytutu Badawczego Scripps, zajęła się tzw. ewolucją in vitro. Jej praca polegała na wzięciu enzymów RNA tworzonych w laboratorium, które były w stanie dokonać podstawowych replikacji, a następnie udoskonaleniu ich do takiego stopnia, aż będą w stanie samodzielnie się powielać.

W tym celu, po zsyntetyzowaniu odpowiednio dużej populacji wariantów enzymu, zostały one poddane procedurze mutacji i selekcji, w poszukiwaniu tych, które najlepiej radzą sobie z łączeniem elementów RNA. Po kilkuset pokoleniach pojawił się enzym, który jest w stanie powielać się w nieskończoność.

Nieśmiertelna informacja

Dokładnie rzecz biorąc, replikujący się system składał się z dwóch enzymów – a każdy z nich z dwóch podjednostek. Enzymy działały na siebie jak katalizatory, skłaniające się wzajemnie do syntetyzowania swoich replik. Proces ten zachodził cyklicznie – pierwszy enzym wiązał dwie podjednostki tworzące drugi enzym i łączył je ze sobą, by stworzyć nową kopię drugiego enzymu, podczas gdy drugi enzym robił to samo z podjednostkami pierwszego enzymu. Taka współbieżna replikacja potrzebuje tylko niewielkiej ilości obu enzymów i stałego dopływu podjednostek, by działać bez końca.

To jednak badaczom nie wystarczyło. Zaczęli tworzyć kolejne pary enzymów o podobnych własności. Po zmieszaniu 12 współbieżnie replikujących się enzymów i odpowiedniego zapasu ich podjednostek w jednym naczyniu, pozwolili im uczestniczyć w darwinowskich wręcz zmaganiach o przetrwanie. Zazwyczaj enzymy replikowały się poprawnie, jednak bywały sytuacje, w których jeden z enzymów „mylił się” i wykorzystywał podjednostkę z innych replikujących się enzymów. Co najbardziej fascynujące, większość w ten sposób rekombinowanych enzymów również była zdolna do samodzielnej replikacji – aż wreszcie najlepsze replikatory zdominowały mieszaninę.

System taki jest w stanie przenosić i zachowywać molekularnie zakodowaną informację i zmieniać ją w procesie, który jest ucieleśnieniem darwinowskiej ewolucji. Jak powiedziała Lincoln: „To co mamy nie jest żywe, ale ma niektóre własności podobne życiu”. To ciężka pigułka do przełknięcia dla kreacjonistów – czy trzeba lepszego dowodu na to, że mechanizmy ewolucyjne są w stanie tworzyć nowe jakości?

Początki (sztucznego) życia?

Według badaczy ich odkrycie pokazuje, jak mogły wyglądać mechanizmy, które zapoczątkowały życie. Oczywiście nie sposób ustalić, jak faktycznie to wyglądało w złożonym chemicznie środowisku praoceanu – dlatego biolodzy poszukują odpowiedzi na powiązane z tym pytanie: jak stworzyć sztuczne życie w laboratorium? „Nie chcemy przewijać do tyłu taśmy, lecz to co odkryliśmy, może powiedzieć nam jak rozpocząć prace nad emergencją życia w warunkach laboratoryjnych” – stwierdziła Tracey.

Czym jest życie zatem i kiedy badacze uznają, że mają do czynienia z żywą strukturą? Profesor Joyce stwierdził, że za żywy będzie mógł uznać dopiero taki system, który będzie posiadał możliwość samodzielnego wyewoluowania nowych funkcji. „Pukamy do tych drzwi – ale jeszcze tego nie osiągnęliśmy” – podsumował biolog. Wyjaśnił, że podjednostki użyte do samonapędzającej się replikacji wspomnianych enzymów RNA są złożonymi obiektami, składającymi się z wielu nukleotydów. Tak złożonych obiektów nie można było spotkać w praoceanie. Mimo to badania pokazują, że bazujące na RNA życie jest w zasadzie możliwe, co wyjątkowo uprawdopodabnia hipotezę Świata RNA.

Praca badaczy zostanie wkrótce opublikowana w artykule pt. Self-sustained Replication of an RNA Enzyme w piśmie Science.

Brak powiązanych artykułów.