Przez co najmniej 50 lat teoria o niemożności produkcji oocytów przez samice ssaków już po urodzeniu tłumaczyła takie zjawiska związane z reprodukcją, jak na przykład menopauza, która pojawia się, gdy zmniejsza się ilość zmagazynowanych komórek jajowych.

W 2004 roku, zajmujący się biologią reprodukcyjną Jonathan Tilly, wraz z zespołem z Harvard Medical School w Bostonie, podważył tę tezę. Jego raport dotyczył oocytów myszy, które obumierają w jajowodach zbyt szybko, by przetrwać cały życiowy cykl reprodukcyjny. Fragmenty normalnych jajowodów zostały przeszczepione myszom wraz z zielonym białkiem fluoryzującym (GFP). Badacze zaobserwowali zielone oocyty w przeszczepionych tkankach, wygenerowane prawdopodobnie przez produkujący jajeczka rodzaj komórek, znany jako żeńskie komórki macierzyste (FGSCs), które przeniknęły do transplantowanej tkanki. Jednak, mimo tych zabiegów, nikomu nie powiodło się skuteczne wyhodowanie tych komórek.

Zajmujący się reprodukcją biolog, Ji Wu, wraz ze zespołem z szanghajskiego uniwersytetu Jiao Tong w Chinach, spróbował zastosować technikę, która do tej pory nie była brana pod uwagę: izolację immunomagnetyczną. Polega ona na powleczeniu warstwą drobnych, magnetycznych kulek antyciała przyczepionego do białka, występującego wyłącznie w komórkach macierzystych. Magnetyczny ekran zbiera komórki wraz z przyczepionymi kulkami.

Grupa Wu wyizolowała żeńskie komórki macierzyste z noworodka myszy oraz z osobnika dojrzałego. Komórki te zostały poddane różnorodnym działaniom, na przykład mrożeniu oraz ocieplaniu, badacze natomiast nie odnotowali w tym czasie żadnych zmian chorobowych. Następnie zainfekowali komórki niegroźnym wirusem przenoszącym zielone białko fluoryzujące i przeszczepili je do jajowodów wysterylizowanych osobników myszy. Po skojarzeniu par z normalnymi samcami myszy, samice urodziły zdrowe, płodne i posiadające GFP potomstwo.

Evelyn Telfer, biolożka z Uniwersytetu w Edynburgu, mówi: “To wspaniałe odkrycie. Fakt, że młode myszy są żywe i zdrowe, uwierzytelnia test chińskich badaczy”. Nie wszyscy są jednak przekonani – Roger Gosden z Weill Cornell Medical School w Nowym Jorku oponuje: “Zachowam ostateczny osąd tego przypadku do chwili, gdy ktoś jeszcze powtórzy to doświadczenie”.

Zdaniem Kutluka Oktaya, endokrynologa reprodukcyjnego z nowojorskiego Medical College, jeśli wyniki badań potwierdzą się także w przypadku ludzi, mogą one zostać wykorzystane do leczenia niepłodności wywołanej rakiem, innymi chorobami lub starością

autor: Kamila Michalak | sciencenow.sciencemag.org

Brak powiązanych artykułów.

Wyniki badań ukazały się w magazynie Chaos, wydawanym przez American Institute of Physics (AIP). Specjalne wydanie pisma poświęcone zostało nielinearnej dynamice w systemach kognitywnych i neurologicznych. W jaki sposób chaos wpływa na poszczególne obszary mózgu? Zaprezentowane w numerze stanowiska badawcze odnoszą się do wielu problemów neurologicznych – w tym także snu.

Śnienie w okresie płodu

Bezpośrednie pomiary aktywności mózgu ludzkiego płodu w łonie są niewykonalne. To, co obecnie wiadomo na temat snu we wczesnej fazie rozwoju, opiera się w większości na obserwacjach ruchów gałek ocznych, które pojawiają się w okolicy siódmego miesiąca życia. Naprzemienne cykle REM i stanu spoczynku trwają po około 20-40 minut.

Podejmowane wielokrotnie próby zmierzenia aktywności mózgu noworodków przy użyciu encefalogramu są według Schwab bardzo trudne pod względem technicznym, wyniki tych badań nie są natomiast pozbawione błędów. Dlatego neurolodzy zajmujący się rozwojem mózgu w okresie płodowym, nie są w stanie określić, czy faza snu pojawia się „z dnia na dzień”, czy też jest wynikiem procesu stopniowego rozwoju mózgu.

By wypełnić tę lukę, Schwab postanowiła zbadać płód owcy ze względu na wagę zbliżoną do płodu ludzkiego oraz na fakt, że proces rozwoju mózgu wskazuje na istnienie podobieństw (przy czym czas, w którym rozwija się mózg owcy jest znacznie krótszy: wynosi bowiem 150 dni, w przypadku człowieka ta liczba zwiększa się natomiast do 280 dni).

Zespół Schwab zarejestrował elektryczną aktywność mózgu 106-dniowego owczego płodu. Przy użyciu skomplikowanych metod matematycznych śledzących podobne wzorce Schwab odkryła, że cykle aktywności i spoczynku we wczesnych stadiach rozwoju wahają się pomiędzy 5-10 minutami; czas ten zwiększa się stopniowo.

Podczas, gdy trudno wyobrazić sobie, czego doświadcza płód podczas poszczególnych cyklów w kategoriach rozumianych przez dorosłego człowieka, odkryte wzory rozwoju mogą pomóc w uzyskaniu odpowiedzi na niektóre pytania dotyczące źródeł snu. „Sen nie pojawia się znienacka, podczas fazy odpoczynku mózgu – to aktywny, regulowany przez mózg proces” – mówi Schwab. Odkrycie wpisuje się w badania nad neuronami generującymi stan snu, które osiągają dojrzałość na długo zanim inne obszary mózgu wyewoluują na tyle, by wygenerować fazę REM.

Zrozumienie procesu rozwojowego mózgu może przyczynić się do powstrzymania wielu chorób neurologicznych, a także tak zwanej śmierci łóżeczkowej. Cykliczne zmiany w aktywności neuronów może na przykład stymulować inne komórki nerwowe do znajdowania i łączenia się z innymi w celu utworzenia kompletnej sieci neuronowej. Skomplikowane analizy aktywności mózgu pomogą w oznaczeniu tych faz w rozwoju mózgu, podczas których jest on szczególnie wrażliwy.

autor: Kamila Michalak |  źródło: physorg.com

Brak powiązanych artykułów.

Tłuszcz, który sprawia, że nie tyjesz? Brzmi jak przeciwieństwo dotychczasowych przekonań? Owszem, ale nie jeśli chodzi o tak zwany brązowy tłuszcz.

Najnowsze badania potwierdzają, że dzięki odpowiedniemu poziomowi brązowego tłuszczu można kontrolować swoją wagę.

Biały tłuszcz, lub raczej biała tkanka tłuszczowa, zawiera niewykorzystaną energię, jaka wyzwala się w procesie trawienia. Tymczasem, brązowa tkanka tłuszczowa pochłania energię, która generuje w ciele ciepło. Tkanka ta jest bogata w mitchondria, które wspomagają metabolizm – stąd jej kolor.

“To niemal jak spalacz ciepła” – mówi genetyk Swen Enerback z Uniwersytetu w Goeteborgu, prowadzący jeden z wielu projektów badawczych na ten temat.  Enerback podkreśla, że gospodarka tłuszczowa niemowląt i innych ssaków opiera się właśnie na brązowym tłuszczu, dzięki któremu ich ciała utrzymują ciepło.Jednakże, fizjolodzy przez długi czas sądzili, że tkanka ta niknie w trakcie procesu dorastania.

Teraz jednak naukowcy wykazali, że brązowy tłuszcz występuje również u dorosłych. Fizjolog Wouter van Marken Lichtenbelt z Uniwersytetu w Maastricht wraz z grupą badaczy przeprowadził test na grupie 24 mężczyzn, podając im radioaktywną glukozę, która przyczepia się do aktywnych metabolicznie tkanek.

Następnie temperatura w pomieszczeniu, w którym rzeprowadzono badanie, została obniżona do 16 stopni Celsjusza. Kombinacja pozytronowej emisyjnej tomografii komputerowej (PET) z tomografią komputerową wykazały, które fragmenty tkanek wchłonęły radioaktywną glukozę, odkrywając tym samym miejsca odkładania się brązowego tłuszczu (szyja, klatka piersiowa oraz brzuch u 23 z 24 badanych mężczyzn).

Doświadczenie pokazało, że tłuszcz uległ spaleniu po obniżeniu temperatury. “To ekscytujące, że zaobserwowaliśmy to w tak wielu miejscach u tak wielu badanych osób” – wypowiada się van Marken Lichtenbelt. Kiedy naukowcy przeskanowali trzech pacjentów w temperaturze pokojowej, okazało się, że brązowy tłuszcz nie był w ogóle widoczny (nie oznacza to, że zniknął, lecz że nie pracował już tak intensywnie).

Endokrynolog, C. Ronald Kagn z Harvard Medical School w Bostonie, wraz z towarzyszącymi mu innymi lekarzami przetestowali w poszukiwaniu brązowego tłuszczu skany z tomografii komputerowej i pozytronowej emisyjnej tomografii komputerowej ponad 2000 pacjetnów, które zostały wykonane wcześniej lub do innych celów. W około 5% badanych przypadków wykazało obecność brązowego tłuszczu, mimo że badacze nie wychładzali pomieszczeń, w których przeprowadzano testy. Kobiety zwykle posiadały więcej jednostek brązowej tkanki tłuszczowej niż mężczyźni; ilość ta wykazywała tendencję spadkową analogicznie do procesu starzenia się.

W trzecim teście, zespół Enerbacka wykorzystał skany z PET i tomografii komputerowej do wyszczególnienia miejsc, w których odkłada się brązowy tłuszcz (nadal przy założeniu, że miejsca, w których przeprowadzane są badania zostały wychłodzone). Jednocześnie naukowcy potwierdzali tożsamość tkanek na podstawie aktywności określonych genów. Próbki tkanek pokazywały molekuły oznaczające brązowy tłuszcz, zawierający kluczowe białko produkujące ciepło, którego biały tłuszcz jest pozbawiony. Wyniki wszystkich trzech badań zostały opublikowane w The New England Journal of Medicine.

Grupy Kahna i van Markena Lichtenbelta odkryły także, że osoby o większej masie ciała zwykle posiadają mniejszą ilość brązowego tłuszczu, niż osoby szczuplejsze. “Ludzie posiadają brązową tkankę tłuszczową, która jest aktywna metabolitycznie i wygląda na to, że jej ilość jest ściśle związana z budową ciała”, mówi Kahn. Wciąż nie wiadomo jednak, dlaczego otyli mają mniej brązowej tkanki tłuszczowej, niż ludzie o prawidłowej wadze. Szczupli mogą zawdzięczać swoją budowę “nadprogramowej” ilości brązowego tłuszczu, który pomaga spalać kalorie. Inne wyjaśnienie jest takie, że otyli mogą nie potrzebować brązowej tkanki tłuszczowej, gdyż w utrzymywaniu ciepła pomaga im biały tłuszcz.

“Razem, wszystkie te wyniki mogą być punktem zwrotnym w myśleniu o brązowej tkance tłuszczowej”, mówi endokrynolog Mitchell Lazar z Uniwersytetu w Pennsylwanii. “Teraz badacze mogą skoncentrować się na tym, czy możemy zużytkować brązowy tłuszcz – przypuśćmy, poprzez zwiększanie jego aktywności przy użyciu leków – by pomóc otyłym pacjentom spalić szkodliwy biały tłuszcz”, dodaje.

autor: Kamila Michalak | źródło: sciencenow.sciencemag.org

Brak powiązanych artykułów.

Wybierając wolniej działające lub niebezpieczne dla starszych osobników środki owadobójcze, można zapobiec rozprzestrzenianiu się malarii.
Zabij szybko póki są młode – tak do niedawna brzmiała niepisana zasada w walce z insektami. Nowe badania sugerują, że – przynajmniej w przypadku malarii – dotychczas stosowana strategia mogła nie przynosić żądanych wyników.

Opublikowane niedawno na łamach pisma PloS Biology rezultaty badań przeprowadzonych na Uniwersytecie Wageningen w Holandii umożliwią opracowanie nowych rozwiązań, które pozwoliłyby na zatrzymanie rozwoju malarii. Kierujący zespołem badaczy entomolog Bart Knols mówi: „Będzie można używać środków owadobójczych przez co najmniej 60-80 lat, a być może – wiecznie”.

Środki owadobójcze mogą kontrolować rozprzestrzenianie się malarii, lecz tylko na krótką metę. Insekty wykształciły mechanizmy obronne przeciw zawartym w pestycydach substancjom trującym często już kilka lat po wprowadzeniu konkretnych produktów na rynek. Powodem tego jest fakt, że jakakolwiek – nawet tylko częściowa – mutacja, która wiąże się ze zwiększeniem odporności, jest dla moskitów bardzo użyteczna i z tego powodu rozpowszechnia się bardzo szybko.

Proces ten zachodzi szczególnie prędko na terenach, na których opryski są wyjątkowo intensywne. Obecnie, problem odporności insektów na środki owadobójcze jest ogromny i to w skali światowej. Andrew Read, entomolog z Pennsylvania State University, wraz z grupą innych uczonych, utrzymuje, że takiej sytuacji można zapobiec.

Oto rozwiązanie. Środki owadobójcze, które zabijają moskity we wczesnym stadium ich życia, uniemożliwiają insektom rozmnażanie się, kreując tym samym u innych osobników przymus wzmocnienia odporności gatunku. Nie chodzi zatem o zatrzymanie reprodukcji gatunku, ale o powstrzymanie moskitów przed przenoszeniem choroby, a to dzieje się wyłącznie wówczas, gdy owad osiąga dojrzały wiek 10-14 dni.

Zespół badawczy prezentuje model atakowania starych osobników, co w perspektywie kilku dziesięcioleci mogłoby obniżyć odporność insektów, a tym samym zredukować ilość zakażających ukąszeń o 95%.

źródło:  sciencemag.org

Brak powiązanych artykułów.

Badacze z największego w Kanadzie ośrodka rehabilitacji dziecięcej opracowali nowatorską technikę komunikacji ze sparaliżowanymi osobami: odczytując poziom podczerwieni pochłanianej przez mózg są w stanie z dokładnością do 80% odczytać wybór, jakiego dokonuje pacjent!

W pracy opublikowanej na łamach bieżącego numeru The Journal of Neural Engineering, naukowcy z Bloorview zaprezentowali sposób, w jaki można zbadać preferencje osoby, dając jej do wyboru dwa różne rodzaje napojów. Mierząc intensywność pochłaniania światła podczerwonego przez tkanki mózgu udało im się osiągnąć bardzo wysoką, 80% skuteczność. “To pierwsza metoda odczytu decyzji wprost ze spontanicznych myśli”, powiedziała Sheena Luu – doktorantka inżynierii biomedycznej Uniwersytetu w Toronto, która nadzorowała eksperyment, prowadzony pod przewodnictwem Toma Chau, największego w Kanadzie specjalisty od dziecięcej rehabilitacji.

Większość komputerowych technik odczytu myśli wymaga wcześniejszego treningu – by zakomunikować “tak” na zadanie pytanie, należy wykonać zupełnie oderwane od kontekstu mentalne zadanie, takie jak np. śpiewanie piosenki w myślach. W przeprowadzonych doświadczeniach udział wzięło dziewięć dorosłych osób, które wcześniej nie miały kontaktu z tego typu rozwiązaniami.

Założenie opaski z włóknami optycznymi, emitującymi światło podczerwone pozwala poznać, na który z dwóch proponowanych napojów zdecydował się badany. “Gdy Twój mózg jest aktywny zwiększa się koncentracja tlenu we krwi i w zależności od tego stężenia pochłaniane jest więcej światła”, powiedziała Luu. “U niektórych ludzi mózgi są aktywniejsze, gdy coś bardziej lubią, a u innych jest odwrotnie – organ pracuje silniej, gdy coś im nie odpowiada” – wyjaśniła doktorantka. Po nauczeniu komputera rozpoznawania unikalnego wzoru aktywności neuronalnej dla skłonności względem każdego z przedmiotów, badacze byli w stanie prawidłowo wytypować preferowany przez badanego napój z dokładnością 80%.

“Wybór jest podstawą codziennego dokonywana decyzji, zauważyła kanadyjska doktorantka. Dzieci (tak samo jak i dorośli) niezdolne do werbalnego lub migowego wyrażenia swoich wyborów, czują się bezsilne i pozbawione jakiejkolwiek kontroli nad swoim otoczeniem. Odpowiedzią na ten problem jest kanadyjski wynalazek.

Prawdziwy przełom rozpocznie się jednak za kilka lat, gdy nastąpi jego wdrożenie do produkcji – planuje się utworzenie niezwykle mobilnego, taniego i prostego w użytkowaniu urządzenia umieszczanego na czole, a bazującego na technologii bezprzewodowej.

Póki co nie ma jednak szans na pełne dekodowanie myśli – mózg jest na tyle skomplikowany, że nie jesteśmy w stanie nawet wyobrazić sobie okoliczności, w których czytanie myśli “słowo po słowie” byłoby możliwe i obecnie uznajemy to za niemożliwe. Jedyne co możemy zrobić, to ograniczanie liczby pytań i odpowiedzi, tak jak w wypadku wyboru między dwiema opcjami.

Szerzej zainteresowanych odsyłamy na stronę internetową placówki Bloorview i do pełnego tekstu publikacji (Luu et al. Decoding subjective preference from single-trial near-infrared spectroscopy signals. Journal of Neural Engineering, 2009; 6 (1): 016003 DOI: 10.1088/1741-2560/6/1/016003).

źródło: www.sciencedaily.com | autor: Szymon Pitek

Brak powiązanych artykułów.

Ograniczenie spożycia kalorii może mieć pozytywny wpływ na długość życia tylko w wypadku niektórych myszy. Według najnowszych badań, stosowana przez ludzi restrykcyjna strategia żywieniowa, która ma podobno na celu  spowolnienie starzenia, może być bezcelowa, frustrująca a nawet niebezpieczna. 

“Dziś można zobaczyć wiele bardzo zdrowych osób, wyglądających jak szkielety tylko przez to, że dali się w to wciągnąć” mówi Raj Sohal, profesor wydziału farmacji Uniwersytetu Południowej Kalifornii. Wraz z Michael Forster z Centrum Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Północnego Teksasu porównali historię życiową i pobór kalorii dwóch zmodyfikowanych genetycznie odmian myszy. “Gruba” odmiana, znana jako C57BL/6 (w trakcie dorosłości mniej więcej podwaja swoją wagę), czerpie korzyści z diety ograniczonych kalorii. Tymczasem “chude” myszy DBA/2 nie były otyłe, a głodzenie nie zwiększyło ich długość życia.

“Nasze badania kwestionują paradygmat o uniwersalności korzyści jedzenia poniżej zapotrzebowania” twierdzi profesor Sohal. “Na przekór temu co jest powszechnie uznawane, restrykcja kalorii nie zwiększa długości życia wszystkich odmian myszy”. Mierząc tempo metabolizmu zwierząt, Sohal i jego koledzy doszli do bardzo prostej konkluzji: dieta przynosi pożądany efekt tylko wtedy, gdy zwierzę wcześniej jadło więcej, niż wynosiło jego energetyczne zapotrzebowanie – tak jak w przypadku mysz C57BL/6.

Badacze sugerują, by ludzie o przeciętnej wadze rozsądnie podchodzili do ograniczania ilości spożywanego pokarmu – ich doświadczenia z 2003 roku wykazały, że w przypadku myszy w średnim wieku restrykcja kalorii może nawet skrócić życie, tak samo dla “otyłych” jak i “szczupłych” odmian. Okazuje się również, że dla chcących schudnąć bezpieczniejszym wyjściem jest raczej zaostrzenie diety niż zwiększenie poziomu aktywności fizycznej.

Badania amerykańskich naukowców to nie pierwsze tego rodzaju doniesienia o bezcelowości głodzenia się – już w 1976 roku na łamach Nature ukazał się artykuł “Dietary practices and growth responses as predictors of longevity” opracowany przez zespół pod kierownictwem M. H. Rossa. Jakby tego było mało, to badania nad dzikimi myszami pokazują niewielkie wydłużenie życia w wyniku ograniczenia spożycia pokarmu. Zatem, czy warto żyć nieco dłużej i pozbawiać się tak wielu przyjemności?

źródło: www.sciencedaily.com | autor: Szymon Pitek

Szerzej zainteresowanych odsyłamy do publikacji: Sohal et al. Life Span Extension in Mice by Food Restriction Depends on an Energy Imbalance. Journal of Nutrition, Jan 2009.

Brak powiązanych artykułów.

Zespół kalifornijskich badaczy pod kierownictwem dr Elizabeth Berry-Kravis poinformował, że znalazł nową, obiecującą terapię dla pacjentów z zespołem łamliwego chromosomu X. Ta znana genetyczna choroba, związana z brakiem aktywności genów uaktywniających pewne białka prowadzi do uszkodzeń mózgu, upośledzenia umysłowego i autyzmu. Wyniki prac zostaną opublikowane na łamach styczniowego Journal of Medical Genetics.

Nowa terapia polega na podawaniu związku chemicznego o nazwie fenobam. By jednak zrozumieć, jak on działa, trzeba wpierw zrozumieć, skąd się bierze zespół łamliwego chromosomu X. Jest to dziedziczna choroba genetyczna, przenoszona (często bezobjawowo) przez 1 na 259 kobiet, które mogą przekazać ją swoim dzieciom i 1 na 800 mężczyzn, którzy mogą przekazać ją swoim córkom. W wyniku mutacji w genie FMR1 zlokalizowanym na długim ramieniu chromosomu X (pozycja 27.3) do chodzi do dynamicznego powielania się segmentu genu o sekwencji nukleotydów CGG. Jeśli liczba powtórzeń nie przekroczy 200, brak objawów chorobowych. Jednak w kolejnych pokoleniach jest ich coraz więcej i przy ponad 200 powtórzeniach dochodzi do pełnej mutacji, dającej pełne objawy u wszystkich obciążonych nią chłopców i u około połowy dziewczynek. (Dziewczynki mogą mieć zdrowy chromosom X od drugiego z rodziców).

Uszkodzenie genu FRM1 prowadzi do niemożliwości wytwarzania białka zwanego FMRP, a bez niego nie dochodzi do prawidłowego rozwoju synaps między neuronami, szczególnie w obszarach hipokampu i kory nowej. Jest to spowodowane niekontrolowaną aktywacją komórek przez proteinę mGluR5 – tak przynajmniej wynika z eksperymentów na pozbawionych aktywnego genu FRM1 myszy, którym sztucznie obniżano poziom mGluR5, uzyskując polepszenie sprawności zwierząt.

Wspomniany już lek fenobam jest antagonistą tego białka. Podczas prób klinicznych, dwunastu pacjentów otrzymało pojedynczą doustną dawkę fenobamu – od 50 do 150 mg. Przed podaniem leków poddani zostali testom sprawnościowym. Już kilka godzin po podaniu leku wyniki sześciu z nich polepszyły się o 20%, nie odnotowano też żadnych skutków ubocznych. Jak zauważyła dr Berry-Kravis, u części pacjentów doszło też do obniżenia intensywności napadów hiperaktywności i lęku.

Do tej pory nie istniały żadne leki na tę chorobę. Próbowano stosować kwas foliowy, ale wyniki były niejednoznaczne. Poza tym chore dzieci poddawano specjalnym terapiom psychologicznym, ale oczywiście w ich wyniku żadnych bardziej znaczących efektów nie sposób było uzyskać. Dlatego wyniki zespołu dr Berry-Kravis powinny być nową nadzieją dla wszystkich, których bliscy są dotknięci tym schorzeniem (a ocenia się, że w naszym kraju żyje przynajmniej kilkadziesiąt tysięcy osób chorych na zespół łamliwego chromosomu X).

Brak powiązanych artykułów.

Jedni wolą mieć syna, inni marzą o córce. I pomimo wszystkich sztuczek, które ludzie robili od niepamiętnych czasów by spłodzić potomka upragnionej płci, stosunek liczby mężczyzn do kobiet pozostaje porównywalny. Nie zmieniają tego nawet wojny pochłaniające życia niezliczonych młodych mężczyzn czy selektywne aborcje żeńskich płodów w azjatyckich krajach. Dlaczego tak jest? Nową odpowiedź na to ma brytyjski genetyk, dr Corry Gellatly.

Jak wiadomo, u ssaków to samiec odpowiedzialny jest za płeć potomstwa. Według badacza, za to, czy mężczyzna będzie miał więcej synów czy córek – a więc czy wytwarzał więcej plemników z chromosomem Y czy X – odpowiada specjalny gen. Co prawda nie udało się go zlokalizować metodami biologii molekularnej, ale doktor Gellatly uważa, że jego działanie jest wyraźnie widoczne w populacjach. W opublikowanym na łamach magazynu Evolutionary Biology artykule pt. Trends in Population Sex Ratios May be Explained by Changes in the Frequencies of Polymorphic Alleles of a Sex Ratio Gene, pisze on, że u mających dwie płci gatunków zwierząt działa prastary mechanizm, który pozwala regulować liczbę samic i samców w populacji.

Mechanizmy regulacji

Niemal każdy gen u diploidalnych organizmów pojawia się w parach – każda kopia od jednego rodzica. Według Gellatly’ego, kontrolujący płeć potomstwa gen ma dwa allele – „męski (m)” i „żeński (f)”, co prowadzi do trzech możliwych ich kombinacji. Kombinacja mm promuje powstawanie przede wszystkim plemników z chromosomem Y, kombinacja ff prowadzi do produkcji przede wszystkim plemników z chromosomem Y, zaś kombinacja fm utrzymuje równowagę między nimi. Subtelność efektu wpływu tego genu – to, że nie daje pewności, co do płci potomka, a jedynie modyfikuje prawdopodobieństwo – sprawiło, że wcześniej nie został on rozpoznany. Sprawa jest tym bardziej delikatna, że dziedziczenie z ojca na syna jest częściowo zakłócone przez geny matki, które są przekazywane, choć u niej oczywiście nie ulegają ekspresji.

Wyjaśnienia

Model doktora Gellatly’ego wyjaśnia, dlaczego liczba narodzin chłopców po każdej z wielkich wojen gwałtownie rośnie. Otóż według niego, w rodzinach które miały wielu synów istnieje większe prawdopodobieństwo, że któryś z synów przetrwa wojnę, a zatem przeniesie rodzinne geny, sprzyjające narodzinom chłopców. Biorąc pod uwagę to, że w okresach powojennych powszechne jest, że ci sami mężczyźni stają się ojcami dzieci wielu kobiet, gwałtowny skok liczby narodzin chłopców zostaje wyjaśniony.

Z kolei gdy występuje niedobór kobiet, to każda z kobiet ma większe szanse znalezienia lepszego partnera z rodzin, w których chłopców było niewielu (a więc wiele w nich inwestowano) – w konsekwencji prowadzi to do narodzin większej liczby dziewczynek w następnym pokoleniu.

Potwierdzenia

By uprawdopodobnić swoje wyjaśnienie, brytyjski badacz zbadał wraz ze swoim zespołem 927 rodzin z Ameryki Północnej i Europy – łącznie 556 387 ludzi. Następnie zaś przygotowano komputerowy model, który uwzględniał model genu determinującego płeć potomstwa. Po prześledzeniu zmian w ponad 500 pokoleniach, porównano wyniki symulacji z drzewami rodowymi badanych rodzin. Korelacja pomiędzy wynikami obu form badań wyniosła ponad 90%.

Wygląda zatem na to, że natura skutecznie zadbała o ustrzeżenie się przed niebezpiecznymi konsekwencjami manipulacji płcią potomstwa na szerszą skalę.

Brak powiązanych artykułów.